زیبایی و عشق، چیزهایی‌ هستند که بر تمامی آثار جبران
خلیل جبران سایه انداخته‌اند. همه، این پیام‌آور شگفت قرن بیستم دنیا را می‌شناسند و با کلام جادویی‌اش آشنایند. در سال 1883در دهکده‌ای کوهستانی و خوش‌منظره به نام بشرا به دنیا آمد. هنوز کودک بود که با رازهای طبیعت آشنا شد، در زیبایی طبیعت غرق شد و به خوبی ذات انسان ایمان آورد.او معتقد بود که برای زدودن خشونت از زندگی مردم، باید زیبایی را ستود و بدون زیبایی، آزادی معنایی نخواهد داشت. زیبایی باید معیاری شود برای سنجش کردار آدمیان.
خلیل جبرانِ ستایش‌گر زیبایی، دلی عاشق‌پیشه نیز داشت. در نگاه او شهوتِ تطهیر شده و به عشق استحاله‌یافته، بستر شادمانی حقیقی و رستگاری غایی‌ست.
در نظر او حتی اعمال نیک نیز زیباییِ تجسم یافته‌اند. او در دهم آوریل 1931 هنگامی که بال‌های پروازش کامل شده بود، از میان خاکیان پر کشید. او در اوج خویش و در روز پایان سفر زمینی‌‌اش 48 سال داشت. در آن روز غمگین، بسیاری گمان می‌کردند که رسالت خلیل جبران نیمه‌کاره مانده است.
اما آشنایان او می‌دانستند که چنین نیست. او اکنون، چند دهه پس از مرگش، به محبوب‌ دل میلیون‌ها انسان در سراسر جهان بدل شده است.
کتاب پیامبر او همچون شرابی ناب و روحانی، انسان را مست و روح و جان را سیراب می‌کند. پیامبر کتابی است که زمان را درنوردیده و هرگز کهنه نمی‌شود.

پیامبر برگزیده‌ایست که اشتیاق او به سرزمین یادهایش او را از شهر اورفالس فرا می‌خواند و او حقیقت پربار خویش را برای مردمانش بازگو می‌کند...
پیامبر برگزیده‌ایست که تمنای عشق را باور دارد:
«هنگامی که بال‌های عشق در بر می‌گیردتان، خود را در آن بال‌ها رها کنید، گر چه در لابه‌لای پرهایش تیغ باشد و زخمی‌تان کند.»
پیامبر فرزندان را متعلق به ما نمی‌داند، آنها تنها از بستر رودخانه ما می‌گذرند تا به دریای زندگی بریزند:
«بکوشید شاید مانند آنها شوید، اما مکوشید آنها را مانند خود کنید»
پیامبر بخشش را می‌ستاید، آنجا که می‌گوید:
آیا بیم از احتیاج، چیزی جز احتیاج است؟ آیا ترس از تشنگی، آنگاه که چاه‌تان پر از آب است، چیزی جز عطش سیراب‌ ناشدنی است؟
و بنگرید که پیامبر چگونه سفره‌ها را محرابی می‌داند برای عبادتی پاک:
«و آنگاه که سیبی را به دندان می‌گزید
در دل بگوییدش:
دانه‌هایت در من خواهند شکفت،خواهند بالید، شکوفه خواهند داد و رایحه شکوفه‌ها در هوای دلم خواهند پیچید.»
با غم‌ها، شادی‌ها را فرا می‌خواند و با شادی نقاب از چهره غم برمی‌دارد:
«آیا قدحی که چون لاله از می سرخ و نابتان لبریز است، سوخته‌ جانی نیست که از آتش کوره کوزه‌گر گذر کرده است؟»
او میان بدان و پاکان مرزی نمی‌بیند؛ زیرا:
«آنان دوشادوش هم در آفتاب ایستاده‌اند، مانند ریسمان سیاه و ریسمان سفید که به هم تابیده‌اند. اگر ریسمان سیاه پاره شود، بافنده همه پارچه‌ها را وارسی می کند و چرخ بافندگی را با حوصله و دقت می‌کاود.»
او در اشتیاق آزادی نمی‌ماند و آزادی را برای آزادی رها می‌کند:
«آزادی شما، هنگامی که لگام برمی‌گیرد و بند‌ها را می‌گشاید، خود، لگام و بندی می‌شود برای آزادی بزرگ‌تر».
هم او که شور زندگی را می‌پراکند، رنج را نیز می‌ستاید.
«رنج، شکافته شدن پوسته‌ای است که غم شما را در خود نگه داشته است».
لذت، نغمه‌ی آزادی اوست؛ این نغمه را با تمام دل خویش می‌سراید، ولی خود را در آن نغمه گم نمی‌کند:
«لذت ژرفایی است که ما را به اوج می‌رساند؛
اما خود، نه ژرفاست و نه بلندا!»
پیامبر، ژرفای دریای درونش را هیچ گاه نمی‌سنجد؛ زیرا می‌داند که ژرفای وجود، همه دریایی‌ست بی‌کرانه.
برگزیده، حقیقت‌هایی‌ از آموزش و دوستی، خوبی و بدی، زیبایی و زمان می‌سراید و سرانجام که گاه وداعش با مردمان فرا می‌رسد، ندا می‌دهد که:
«بدرود ای مردم اورفالس !!!
باد می خواندم؛
یعنی از پیش‌تان خواهم رفت.
شتاب باد را ندارم، لیک باید بروم».
پیامبر کتابی است برای همه عصر‌ها و همه نسل‌ها. پیامبر، چراغ عشق و امید را همواره در دلها روشن نگه می‌دارد. در پیامبر بصیرت و روشنی است که بر شانه‌های جان مردمان پر و بال می‌رویاند.